دست نویس

نان خود از بازوی مردم مخواه                گر که تو را بازوی زور آزماست

دولت و آسایش و اقبال و جاه                 گر حق آنهاست حق ما کجاست

حاصل ما را دگران می برند                    زحمت ما زحمت بی مدعاست

همچو منی زاده شاهنشهی است         لیک دو صد وصله مرا بر قباست

کار ضعیفان ز چه بی رونق است            خون فقیران ز چه رو بی بهاست

عدل چه افتاد که منسوخ شد                رحمت و انصاف چرا کیمیاست

از غم باران و گل و برف و سیل               قامت دهقان به جوانی دوتاست

نبض تهیدست نگیرد طبیب                     درد فقیر ای پسرک، بی دواست

ما فقرا از همه بی گانه ایم                    مرد غنی با همه کس آشناست

هرکه پشیزی به گدایی دهد                  در طلب و نیت عمری دعاست

تیره دلان را چه غم از تیرگیست             بی خبران را چه خبر از خداست